Implanty jednofazowe

Przed zabiegiem konieczna jest dokładna konsultacja stomatologiczna. Wykonywane są też badania (zwykle radiologiczne), mające na celu ocenę grubości i gęstości kości w miejscu braku zęba. Przeciwwskazaniem jest zbyt słaba kość w miejscu planowanego implantu lub ogólnie zły stan zdrowia. Lekarz ocenia także stan tkanek miękkich, ułożenie zębów, stan zdrowia zębów, ilość kamienia nazębnego i płytki nazębnej. Ważne jest także, czy pacjent choruje na choroby przyzębia, takie jak paradontoza. Przed badaniem wykonuje się również badanie krwi, czyli morfologię krwi z rozmazem, OB, czas krwawienia i krzepnięcia, poziom glukozy, HbS, hormony TSH, T3, T4 oraz wapń, sód i potas w surowicy. Można się spodziewać gorszego przyjęcia wszczepu u osób palących oraz cierpiących na osteoporozę. Pacjent musi poinformować lekarza o ewentualnych uczuleniach na środki przeciwbólowe.

Aby dobrze zaplanować wszczepienie implantu, należy zbadać także okolice planowanego wszczepu. Lekarz bada wysokość i szerokość wyrostka zębodołowego, a także grubość otaczających go tkanek miękkich. Ważna jest także ocena miejsca między zębami górnymi i dolnymi oraz sąsiadującymi z miejscem wszczepienia implantu.

Cały zabieg wszczepiania implantu można przeprowadzić na jednej wizycie. Zabieg wprowadzania implantu do kości wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Można go przeprowadzić od razu po usunięciu lub utracie zęba. Miejsce, gdzie ma być wprowadzony ząb jest dokładnie osuszane, po czym zaczyna się wiercenie – przez tkankę miękką dziąsła i przez kość. Otwór jest niewielki, nie przecina się także tkanki dziąsła skalpelem. Po wyjęciu wiertła, do kości wprowadza się specjalny wkręt, który wkręca się w kość zgodnie z ruchem wskazówek zegara (aby go wyjąć, stomatolog wykręca go w stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara). Implant wprowadza się w taki sam sposób. Dziąsło nie wymaga zszywania, a po zabiegu rzadko pojawiają się dolegliwości w postaci bólu lub obrzęku.

Stomatologia estetyczna oferuje dziś zakładanie implantów jedno- i dwufazowych. Implanty dwufazowe mają dwie części: część korzeniową i koronową. W pierwszej fazie zakładania implantu, część korzeniowa jest wprowadzana do kości i zaszywana, aby uległa osteointegracji. Dopiero po kilku miesiącach można zakładać śrubę gojącą, która przez około tydzień formuje dziąsło pod przyszłą część koronową. Wtedy można już dodać koronę lub most, uzupełniające ubytki. W porównaniu z implantami jednofazowymi, cały proces zabiegu i rekonwalescencji jest znacznie dłuższy. Także inwazyjność tej metody jest większa (chociażby dlatego, że po wszyciu pierwszej części implantu trzeba go później odsłonić). Efekty obu zabiegów są podobne.