Tatuaże

Profesjonaliści zajmujący się tatuażem wyróżniają kilka technik i stylów wykonywania tatuaży, które dla laików są rzadko rozróżniane. Oto one:

• Old School (tzw. Stara Szkoła) – jest to tradycyjny sposób tatuowania opierający na prostych wzorach i niewielkiej palecie kolorów;
• New School (tzw. Nowa Szkoła) – style tatuażu ze szkoły New School opierają się na technice tradycyjnej, ale są wzbogacone o środki kompozycyjne i mają lepsze wykonanie;
• tatuaż japoński - charakteryzuje się tradycyjnymi metodami wykonania i bardzo bogatymi kompozycjami, których wzory czerpane są z religii i legend; często w tatuażu japońskim wykorzystywany jest motyw czterech żywiołów;
• nowoczesny tatuaż europejski – najnowsze techniki tatuażu nie znają żadnych ograniczeń -tribale, biomechanika, wzory realistyczne zawsze wykonywane są na wysokim poziomie;
• tatuaż nowozelandzki – rodzaje tatuaży w tym stylu przypominają tribale,
• handpoke - tatuaż bez użycia maszynki do tatuowania.

Nie każdy wie, że słowo tatuaż pochodzi od tahitańskiego określenia „tatu”, czyli „oznaczyć coś”, jednak same początki tatuażu sięgają starożytnego Egiptu, a jego udokumentowane ślady pochodzą sprzed 2000 lat p.n.e. Przez wieki tatuaż był używany przez plemiona w celach identyfikacyjnych. Tatuaż plemienny służył członkom danej zbiorowości do odróżniania „swojego” od „obcego”. Nie jest wykluczone, że w kulturach pierwotnych spełniał on funkcję magiczną, np. narysowanie zwierzęcia na ciele mężczyzny, który udawał się na polowanie, miało zapewnić mu powodzenie podczas czynności.

Profesjonalizacja tatuażu pojawiła się w XVIII wieku, a najchętniej znaki na ciele wykonywali sobie marynarze. Trzeba jednak zaznaczyć, że wykonywanie tatuażu w tamtym okresie było bardzo bolesne, bo elektryczna maszynka do tatuowania pojawiła się dopiero w 1890 roku. W XX wieku tatuaże wykonywali m.in. żołnierze podczas wojen, by po ich śmierci możliwa była identyfikacja. Podobnie postępowano z więźniami obozów koncentracyjnych, a tatuaż był ich numerem identyfikacyjnym.

Po wojnie tatuaże stały się symbolem kontrkultury i były wykonywane w środowiskach hipisów. Później zaczął kojarzyć się z kulturą więzienną, a obecnie służy celom estetycznym, choć nadal wywołuje bardzo wiele kontrowersji. Jak widać, historia tatuażu jest długa i skomplikowana. Wykonywano go w różnych celach i był znakiem charakterystycznym dla bardzo wielu grup kulturowych.

Tatuaż wykonuje się raz na całe życie i niestety wiele osób po latach żałuje swojej wcześniejszej decyzji, podyktowanej często młodzieńczymi porywami i fascynacjami, stąd też konieczność doskonalenia technik usuwania tatuaży, do których należą:

• metoda laserowa – polega na rozbijaniu cząsteczek barwnika za pomocą fali świetlnej, a następnie złuszczaniu naskórka; zaletą metody jest mała inwazyjność i niewielka ilość powikłań;
• dermabrazja mechaniczna – ta metoda usuwania tatuażu polega na usunięciu za pomocą wirujących szczoteczek z diamentową głowicą ścierną powierzchniowych warstw skóry wraz z barwnikiem;
• chirurgiczne usunięcie tatuażu;
• salabrazja – usuwanie tatuażu za pomocą chlorku sodu (soli kuchennej).

Niestety, tatuaż nie jest przeznaczony dla wszystkich. Nie powinny go robić osoby, które mają dużą skłonność do powstawania bliznowców, ciemną karnację skóry, chorobę tkanki łącznej lub aktywne zakażenie skóry. Przeciwwskazaniem do wykonania tatuażu jest także ciąża, dlatego kobiety podejrzewające, że są w ciąży muszą najpierw zrobić test ciążowy, a dopiero później zdecydować się na tatuaż.