Masaż tybetański

Techniki masażu były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Masaż tybetański charakteryzuje się pięcioma technikami:

• gładzenie – aplikacja preparatu do masażu, ruchy są podłużne i długie,
• wcieranie – energiczne okrężne ruchy, pocieranie,
• ugniatanie,
• uciskanie określonych fragmentów ciała – okrężne ruchy, tzw. potrójna technika.

Rodzaje masażu tybetańskiego:

• tybetański masaż odprężający – olejki do masażu są wcierane w całe ciało. Jest to terapia ogólna, uwalniająca z napięcia, bez precyzyjnie postawionej diagnozy.
• tybetański masaż leczniczy – ten rodzaj masażu skupia się na konkretnych odcinkach ciała, które wykazują zmiany patologiczne.

Do masażu tybetańskiego wykorzystywane są odpowiednie preparaty, do których należą:

• masła – najlepsze na dolegliwości takie jak napięcie, niepokój, nadmierny stres,
• oleje roślinne – za najlepszy uważa się dość słodki olej sezamowy, delikatnie podgrzany łagodzi napięcie i wzmacnia całe ciało,
• tłuszcz zwierzęcy – stosowany na konkretne dolegliwości.

Lecznicze właściwości masażu są znane nie od dziś. Tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie skupia się na rozróżnieniu 15 głównych punktów na ciele człowieka. Techniki masażu pomagają zwalczyć różne dolegliwości, likwidują napięciowe bóle głowy oraz przyspieszoną pracę serca, redukują lub zatrzymują krwawienia, łagodzą rwę kulszową i bóle lędźwiowe, regulują miesiączki, redukują częste oddawanie moczu, czkawkę, likwidują zaparcia. Medycyna tybetańska od dawna zna zalety masażu tybetańskiego, do których należą:

• poprawa apetytu;
• łagodzenie bólu;
• usuwanie toksyn;
• przyspieszenie metabolizmu i przemiany materii;
• poprawa jakości snu, a co się z tym wiąże, lepszy odpoczynek i zrelaksowanie;
• wzrost energii;
• stabilizacja ciśnienia;
• dotlenienie organizmu;
• poprawa nastroju, humoru i samopoczucia.

Zdaniem specjalistów masaż tybetański nie powinien być wykonywany, gdy występują następujące czynniki:

• wysoka temperatura;
• choroby skóry;
• choroby nowotworowe;
• stany zapalne i infekcje;
• opuchnięcie spowodowane zatrzymaniem wody;
• wzmaganie symptomów chorobowych podczas masażu.

Ponadto, według praktyków masażu tybetańskiego nie każda pora dnia i roku sprzyja dobrym rezultatom masażu. Oto kilka wskazówek odnośnie do optymalizacji efektów:

• Najlepszą porą dnia na masaż jest czas przed południem lub późne popołudnie. Pacjent nie powinien być głodny ani przejedzony. Nie może być także zmęczony.
• Najlepszą porą roku na masaż tybetański jest zima, również wiosna czy jesień są dobrymi porami. Lato nie jest polecane.

Masaż tybetański to połączenie elementów mających ugruntowaną pozycję w masażu klasycznym, bioenergoterapii i refleksoterapii. Masaż nie jest stosowany profilaktyczne, lecz jako sposób na zwalczanie poważnych dolegliwości.