Surfing - historia i podstawy surfowania

Sport ten wywodzi się ze starożytnej kultury polinezyjskiej. Europejczycy po raz pierwszy zetknęli się z surfingiem najprawdopodobniej w 1767 roku na Tahiti. Pierwszym podróżnikiem, który opisał to zjawisko, był porucznik James King. W 1779 roku uzupełniał on dzienniki słynnego kapitana Jamesa Cooka.

Niemal sto lat później, w 1866 roku, podczas swojej wyprawy na Hawaje Mark Twain napisał notatkę o „surf-bathingu”. Jednak w XIX wieku surfing zaczął odchodzić w zapomnienie, co miało związek z masowymi najazdami Europejczyków na wyspy. Próbowali oni narzucić tubylcom swoje zwyczaje i rezygnację z surfowania. Do zmian doszło w XX wieku.

Twórczość Jacka Londona i pokazy pływania George'a Freetha w Kalifornii przyczyniły się do wzrostu zainteresowania tym sportem. W 1908 roku powstało pierwsze stowarzyszenie, którego celem była popularyzacja surfingu. Za jednego z ojców współczesnego surfingu uchodzi Duke Kahanamoku. Duże zasługi dla tego sportu miał również Thomas Edward Blake, który w latach 20. XX wieku stworzył lekką i technologicznie zaawansowaną deskę, stanowiącą replikę starożytnych desek hawajskich.

Nowe deski surfingowe były bardziej stabilne dzięki zastosowaniu stateczników, czyli płetw przyczepianych u spodu. W latach 40. Woody Brown udoskonalił deskę, a po 1953 roku wybuchła w Stanach Zjednoczonych moda na surfing. Surfowanie stało się nie tylko sportem, ale i sposobem na życie. Pod koniec lat 50. sport dotarł do Europy, a Biarritz stało się stolicą surfingu na kontynencie europejskim. W latach 60. nastąpił dynamiczny rozwój surfingu.

Surfowanie zaczyna się od wiosłowania rękoma w stronę brzegu, w nadziei na doścignięcie fali. Kiedy fala niesie surfera, staje on na desce i jedzie na niej. Najważniejsze jest, by deska surfingowa znajdowała się tuż przed białą wodą fali. Dla początkujących dużym wyzwaniem jest samo dogonienie fali. Szacunek innych surferów można uzyskać, łapiąc falę w połowie i manewrując w taki sposób, by dostać się na krawędź fali.

Umiejętności surferów są testowane poprzez ich zdolność do kontrolowania deski w trudnych warunkach. Nie bez znaczenia są także różne figury, które wymagają dużego doświadczenia i odwagi. Aby osiągnąć wysoki poziom zaawansowania, konieczne są lata praktyki. W wielu miejscach na świecie znajdują się szkoły surfowania, które oferują kursy na różnych poziomach.

Kluczowe dla surfingu jest balansowanie, dlatego część zajęć jest poświęcona właśnie temu elementowi. Niezwykle ważne jest także przygotowanie surfera na potencjalne zagrożenia. Surfing, jak wszystkie sporty wodne, wiąże się z ryzykiem utonięcia, dlatego uczeń powinien pływać przynajmniej na średnio zaawansowanym poziomie. Mimo iż deska pomaga utrzymać się na powierzchni wody, nie spełnia tej roli, jeśli surfer znajdzie się z dala od niej. W wodzie na surfera czekają także inne niebezpieczeństwa.

Linka, którą mocuje się do kostki, może zaplątać się w rafy koralowe i doprowadzić do utonięcia. Ponadto może dojść do zderzenia z innym surferem lub przedmiotami znajdującymi się w wodzie, co grozi kontuzjami i urazami ciała. W niektórych miejscach na świecie do potencjalnych zagrożeń należy również kontakt z niebezpiecznymi zwierzętami, na przykład rekinami. Ogromne znaczenie ma także pogoda. W trudnych warunkach zginęło już wielu doświadczonych surferów, dlatego trzeba zachować ostrożność, wybierając się na surfowanie.

Surfowanie może być świetną zabawą, pod warunkiem, że zostały zachowane zasady bezpieczeństwa. Jest to ciekawy sport wodny, który nie wymaga dużych nakładów finansowych. Wystarczy kupić deski surfingowe i wykupić zajęcia w szkole surfowania.