Łyżwiarstwo szybkie – zasady, odmiany i zalety. Jak zacząć i gdzie trenować?

Łyżwiarstwo szybkie to bardzo dynamiczny, pełen adrenaliny sport, który polega na jak najszybszym pokonaniu określonego dystansu na lodzie. Dystanse, na których rywalizują panczeniści – bo tak nazywają się osoby ścigające się po lodowym torze – są różnorodne. A prędkości osiągane przez zawodników bywają naprawdę zawrotne.

Rozwijanie dużych prędkości na lodzie umożliwiają panczeny, czyli specjalne łyżwy do jazdy szybkiej. Charakteryzują się one cienką, lekką i długą płozą. Buty są zwykle krótkie, a cholewki wykonane są z naturalnej, bardzo elastycznej skóry.

W łyżwiarstwie szybkim (long track) zawodnicy startują w parach. Poruszają się po owalnym torze, który ma długość 400 m. Ich zadaniem jest przejechanie określonego dystansu – na zmianę po torach wewnętrznym i zewnętrznym – w jak najkrótszym czasie.

W tym przypadku zawodnicy rywalizują o ustanowienie najlepszego czasu, a nie o miejsce na mecie. Konkurencje odbywają się tu na różnych dystansach. Najkrótsza trasa wyścigowa liczy 500 m.

Nieco inaczej jest w łyżwiarstwie szybkim, odbywającym się na torze krótkim (standard międzynarodowy 111,12 m), czyli short track. W łyżwiarstwie szybkim na torze krótkim zwycięża ten, który pierwszy dotrze do mety. W takim wyścigu współzawodniczy jednocześnie kilku panczenistów.

Łyżwiarstwo szybkie jest bardzo dobrym sposobem na utrzymanie aktywności fizycznej. Pomaga ono także:

• rozwijać kondycję,
• modelować sylwetkę,
• ćwiczyć koordynację i poczucie równowagi,
• wspierać prawidłową postawę,
• ćwiczyć zwinność oraz refleks.

Z uwagi na to, że jest to bardzo wymagający sport, uczy także dyscypliny, determinacji w dążeniu do celu oraz buduje pewność siebie. Wpływa także korzystnie na odporność organizmu oraz samopoczucie.

Jednak łyżwiarstwo szybkie nie jest sportem prostym. Ważne jest tu bowiem nie tylko utrzymywanie się na lodzie. Zawodnik, który uprawia łyżwiarstwo szybkie, musi opanować także właściwą technikę. Ponadto musi posiadać także dużą wytrzymałość i doskonałą kondycję fizyczną.

Należy pamiętać też, że – jak w każdym innym sporcie – na lodowisku zdarzają się także urazy i kontuzje. Mogą one dotknąć nawet najbardziej doświadczonych zawodników. Najczęściej zgłaszanymi miejscami urazów są kolana, czy kostki.

Łyżwiarstwo szybkie w Polsce można trenować w wielu szkółkach i kółkach łyżwiarskich. W większości miejsc treningi mogą rozpocząć dzieci, które ukończyły 6 lat. Ważne jest jednak to, aby dziecko umiało już jeździć na łyżwach.

Jak trenować, aby poprawić swoje umiejętności w łyżwiarstwie szybkim?

Z uwagi na to, że ta dyscyplina sportowa, wymaga szczególnej uwagi na technikę oraz precyzję, najlepiej jest, aby trenowaniem zawodnika zajął się profesjonalista. Doświadczony trener najlepiej zadba o bezpieczeństwo dziecka. Poza tym wie, jakie techniki są kluczowe dla osiągania wysokich prędkości w łyżwiarstwie szybkim i potrafi tę wiedzę przekazać.

W łyżwiarstwie szybkim istotne jest przede wszystkim opanowanie prawidłowej postawy oraz wyćwiczenie przemyślanych, płynnych ruchów. Dzięki temu zawodnik nie marnuje swojej energii i może skupić się na rozwijaniu dużych prędkości na torze.

Istotne jest nie tylko opanowanie umiejętności. Dla osiągania dobrych wyników kluczowy jest także dobry sprzęt oraz strój, który musi umożliwiać komfortową jazdę.

Zorganizowane wyścigi na łyżwach rozwinęły się w XIX wieku. Natomiast od 1924 roku łyżwiarstwo szybkie stało się dyscypliną olimpijską. Igrzyska olimpijskie są obecnie największą, a jednocześnie najstarszą, międzynarodową imprezą sportową.

Pierwsze zawody łyżwiarstwa szybkiego odbyły się na zimowych igrzyskach olimpijskich w Chamonix we Francji. Wówczas rywalizowali tylko mężczyźni. Kobiety zaczęły rywalizować nieco później.

Z kolei łyżwiarstwo szybkie na torze krótkim rozgrywane jest od 1992 roku (zimowe igrzyska olimpijskie w Albertville). Jednak pojawiło się ono już jako dyscyplina pokazowa na igrzyskach w 1988 w Calgary.